Zarf

Ayşe, 38 yaşındaydı. İlk evliliği yalnızca üç yıl sürmüş, şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşanmıştı.

Boşanma günü eski eşi Murat son kez yanına gelmişti.

Cebinden küçük beyaz bir zarf çıkarıp şöyle demişti:

"Bunu sakla... Tam 10 yıl sonra aç. Eğer daha erken açarsan hiçbir anlamı olmayacak."

Ayşe o gün zarfı almış ama önemsememişti.

Yıllar geçti...

Yeni bir evlilik yaptı.

İki çocuğu oldu.

Eski hayatını tamamen unutmuştu.

Tam 10 yıl dolduğu gün, dolabın arkasında duran zarf yeniden eline geçti.

Merakına yenildi.

Açtı.

İçinden sadece bir anahtar ve tek satırlık bir not çıktı.

"Bu anahtarın açtığı kasaya yalnız gitme."

Ayşe ne olduğunu anlamadı.

Notun altında bir banka şubesinin adı ve kasa numarası yazıyordu.

Ertesi sabah bankaya gitti.

Görevli kimliğini kontrol etti.

Kasayı açmadan önce ona şaşırtıcı bir soru sordu.

"Yanınızdaki kişi nerede?"

Ayşe şaşırdı.

"Yanımda kimse yok."

Görevli birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra bilgisayara baktı.

"Bu kasa tek kişi tarafından açılamaz. Eski eşiniz özel talimat bırakmış."

Ayşe donup kaldı.

"Eski eşim beş yıl önce öldü..."

Görevlinin verdiği cevap ise her şeyi değiştirdi.

"Hanımefendi... Evraklarda eski eşiniz geçen hafta buraya gelip bu kasanın talimatlarını güncelledi görünüyor."

Ayşe'nin elindeki anahtar yere düştü...